خانه به دوش

دلش حقیقت را دید و پذیرفت و آنرا دروغ مپنداشت

شاعر درویشی خانه به دوش است و در شهر عادات وتعلقات سکنی نمیگیرد .در شهر دلتنگ است. روحی بیابانی دارد و دل به ماندن نمیسپارد.اگر ماندن را لازمۀ حیات بدانی، می ماند ،اما با ماندن خو نمیگیرد. چون پرستو ،که با لانه عهد الفت نمیبندد و با بهار کوچ میکند

به می پرستی از آن نقش خود بر آب زدم که تا خراب کنم نقش خود پرستیدن